Top 10 lijstjes zijn populair en internet staat er vol mee. Populair zijn lijstjes met tips en adviezen om iets beter te doen. Die zijn er ook voor ouders (van pubers), variërend van hoe ga je om met pubers en tips voor een goed gesprek. Werken deze lijstjes wel, want steeds meer pubers kampen met stress en psychische problemen zoals angst, somberheid en onzekerheid. In dit blog ga ik het omdraaien en vertellen waarom we het zo lastig vinden om over deze onderwerpen te praten.

En als we toch bezig zijn met toplijstjes, eerst maar een top drie van de belangrijkste redenen:

  1. Angst (voor) afwijzing
  2. Loyaliteit
  3. Schaamte

Afwijzing
In mijn vorige blog schreef ik dat afwijzing het ergste is wat iemand kan overkomen (veroorzaker van negatieve stress). Je kunt op allerlei manieren afgewezen worden, bijvoorbeeld voor een opleiding, sollicitatie e.d. maar niets is zo erg als afgewezen worden als persoon. Je niet geaccepteerd of serieus genomen voelen, doet heel veel met mensen. Voor pubers, die in de meest gevoelige periode van hun leven zitten en voor wie sociale acceptatie het belangrijkst is, kan afwijzing het zelfbeeld/zelfvertrouwen aantasten. Praten over negatieve gevoelens is helaas nog steeds een taboe, we doen het zelf ook niet. Wordt er in je omgeving niet gepraat over deze gevoelens, dan zal je al snel denken dat je de enige bent, dat het niet normaal is of misschien wel je eigen schuld.

Loyaliteit
Loyaliteit tussen ouder en kind kan heel ver gaan, het heeft te maken met trouw zijn aan. Als kind ben je afhankelijk van je ouders, je wilt het goed doen en ouders willen dat hun kind gelukkig is. Goed bedoeld maar dat legt druk bij een kind waardoor het niet zo snel of helemaal niet gaat vertellen dat het zich niet altijd gelukkig voelt.

Schaamte
Het gevoel hebben dat je de enige bent, of dat je niet genoeg je best doet om gelukkig te zijn, je schaamt je dood. Dat gevoel kan heel diep gaan en wordt vaak gekoppeld aan schuld. Het is je eigen schuld dat je je slecht voelt, zijn dan gedachten en overtuigingen die je liever voor jezelf houdt.

Wie kan je vertrouwen?
Praten en hulp vragen heeft alles te maken met vertrouwen. Want met wie kun je praten? Dat het voor een puber moeilijk is om met ouders te praten, blijkt wel uit wat ik hierboven beschreven heb. En dan kan het ook zomaar zijn dat hoe je je voelt te maken heeft met je thuissituatie of hoe je ouders met je omgaan.

De tien redenen nog even op een rijtje:
Angst (voor), afwijzing, loyaliteit, schaamte, omgeving praat er ook niet over (taboes), denken dat je de enige bent, schuldig voelen, geen (betrouwbare) mensen om mee te praten, onveilige thuissituatie, én  misschien wel de belangrijkste reden; het is ook heel moeilijk om over je gevoel te praten.

Zomaar wat uitspraken van pubers waarom het moeilijk voor ze is om hulp te vragen:

Ik ben gewoon gesloten in wat ik vertel, ik ben iemand die graag dingen voor zichzelf houd.

Ik ben iemand die er eerst heel erg over gaat nadenken en dan pas verhaal gaat doen.

Ik ben bang dat mensen achter mijn rug om over mij praten, dat verwacht ik niet maar ik heb wel het gevoel. Dat is puur mijn onzekerheid.

Durf te vragen
Pubers van nu groeien op met sociale media waar meestal een ideale wereld te zien is. Makers doorbreken dat taboe door in persoonlijke verhalen te vertellen dat het leven niet alleen maar leuk is. De populaire youtuber Dylan Haegens (maker van humoristische filmpjes over top tien onderwerpen) heeft een filmpje gemaakt over zijn strijd met psychische problemen. Zijn stichting www.stichtingdtv.nl is opgericht voor jongeren met informatie over hoe hulp te vragen bij psychische problemen.